Zobacz także nas na:

Początki Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny sięgają roku 1911. Żyjący we Lwowie O. Konstanty Marszałowicz TJ zebrał wokół siebie grupę pobożnych dziewcząt zakładając Stowarzyszenie Miłości Bożej.
W zamierzeniach założyciela Stowarzyszenie miało podjąć pracę misyjną i posługę w Kościele lokalnym. Siostry żyjąc skromnie oddawały się pracy charytatywnej we Lwowie, a po śmierci opiekuna przekształciły się w habitowe Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Serca NMP. Czasy powojenne sprowadziły siostry do Krakowa oraz na ziemie odzyskane. Jednocześnie siostry starały się o zatwierdzenie Zgromadzenia przez władze kościelne. Rok 1952 przyniósł uregulowanie prawne istnienia Instytutu, dzięki któremu siostry złożyły swoje pierwsze śluby zakonne. Zatwierdzenia Zgromadzenia dokonał ks. biskup Franciszek Jop 6 stycznia 1959 roku w Opolu.

Od tego momentu Siostry realizują swój charyzmat, którego ideą przewodnią jest służba Kościołowi na wzór Matki Najświętszej i ewangelicznych niewiast. Dają świadectwo swojej miłości do Boga i ludzi, naśladując Niepokalane Serce Maryi. Siostry poświęcają się pracy duszpasterskiej w parafiach, szkołach, pielęgnują chorych, starszych i samotnych w domach opieki. W ten sposób starają się upodabniać do Maryi zdążającej z pomocą do krewnej Elżbiety. Duchowość maryjną szerzą wśród dzieci i młodzieży zakładając przy parafiach grupy Dzieci Maryi i Krucjaty Niepokalanej. Swoje powołanie siostry realizują na kilku placówkach, w: Krakowie, Leżajsku, Kudowie Zdroju, Kietrzu Śląskim oraz w Niepołomicach, gdzie znajduje się Dom Generalny Zgromadzenia.

Inicjator Zgromadzenia

O. Konstanty Marszałowicz TJ /ur. 12. 03 1855 r./ był doświadczonym duszpasterzem. Szereg lat spędził w różnych parafiach diecezji przemyskiej, a w latach 1890 – 1892 w Stanach Zjednoczonych.. W 1893 roku wstąpił do zakonu jezuitów i po złożeniu ślubów zakonnych oddał się pracy jako misjonarz ludowy. Pełnił również przez jakiś czas obowiązki kapelana więziennego w Nowym Sączu i Krakowie. Ponadto we Lwowie był kuratorem Stowarzyszenia św. Zyty. Jako uduchowiony kapłan zajmował się kierownictwem duchowym pobożnych dziewcząt, które pragnęły poświęcić się życiu zakonnemu i pracy charytatywnej. Mając zamiar stworzyć zgromadzenie misyjne zgromadził swoje penitentki i stworzył dla nich regulamin wspólnego życia. W ten sposób dał początek Stowarzyszeniu Miłości Bożej.
Jednakże wybuch I wojny światowej i jego późniejsza choroba, a w końcu przedwczesna śmierć 25.03.1918 r. w Chyrowie, przerwały Jego starania nad dalszym tworzeniem Stowarzyszenia. W konsekwencji przekształciło się w Zgromadzenie Niepokalanego Serca NMP, które 6 stycznia 1959 r. zostało zatwierdzone przez ks. Biskupa Franciszka Jopa w Opolu.